Zasada rozliczania produkcji i zużycia energi z mikroinstalacji OZE w Polsce - system Opustów

PV Wiki

Obowiązujący w Polsce od 01.07.2016 system rozliczania produkcji i zużycia energii elektrycznej nosi oficjalną nazwę "Opustu". Polega on na tym, że chwilowe nadwyżki wprowadzone do sieci nie są sprzedawane lecz niejako "przechowywane" przez operatora. Nadwyżki te odbieramy np. w godzinach wieczornych ze współczynnikiem 0,8 (dla systemów o mocy do 10 kW oraz 0,7 dla systemów 10 - 40 kW). Tym samym koszt "przechowania" nadwyżki wynosi min. 20% ilości [kWh] energii wprowadzonej do sieci. Współczynnik ten nie ma zastosowania do energii zużytej w chwili produkcji (ta energia nie jest wyprowadzana do sieci).

Jak widać na wykresie produkcja i zużycie miesięczne nie są ze sobą skorelowane. Zużycie energii w domu jest rozłożone podobnie w kolejnych miesiącach, z delikatnym wzrostem w miesiącach zimowych. Natomiast produkcja energii z instalacji PV silnie zależy od warunków nasłonecznienia i jest największa w miesiącach letnich (czytaj więcej: Produkcja energii z fotowoltaiki).

Dzięki takiemu systemowi, właściciel instalacji nie musi sprzedawać energii po relatywnie niskich cenach jak dotychczas, lecz może odebrać swoją energię w dogodnym dla siebie momencie. Za każdą 1 kWh energii elektrycznej wprowadzoną do sieci odebrać można 0,8 kWh (dla instalacji do 10 kW) oraz odpowiednio 0,7 kWh (dla instalacji od 10 do 40 kW). Różnica w ilości energii wprowadzonej i odebranej to nasz koszt „przechowania” energii przez energetykę.

Oznacza to, że najbardziej opłacalna instalacja to taka, która jest jak najbardziej skorelowana czasowo ze zużyciem własnym, zaś dobór mocy pod kątem prawie zerowego rachunku za energię oznacza przewymiarowanie ok. 125% w stosunku do zapotrzebowania liczonego 1:1.